پیل سوختی

تاریخچه و ساز و کار پیل های سوختی

بیشترین انرژی مورد نیاز ما از طریق احتراق زغال سنگ، گاز و نفت حاصل می شود. با این حال این پربازده ترین راه برای استخراج انرژی از سوخت ها نیست. پیل های سوختی به روش شیمیایی با واکنش گازهای هیدروژن و اکسیژن با هم، آب، گرما و جریان الکتریسیته تولید می کنند.

تاریخچه این مولدها به دو دوره تقسیم می شود: دوره اول که حدود 100 سال طول کشید، از سال 1839 با ساخت اولین پیل سوختی با الکترولیت اسید سولفوریک آغاز شد. دوره دوم از سال 1940 آغاز شد و پیل هایی با ظرفیت 0.2 تا 15 وات ساخته شد. در سال 1965 یک پیل سوختی با توان 1 کیلووات برای استفاده در یک ماهواره ساخته شد.

ساز و کار تولید انرژی در میان انواع پیل های سوختی متفاوت است، در هر مورد یونی باردار(که معمولاً هیدروژن یا اکسیژن است) در یک قطب تولید می شود و از طریق حائل میانی که یون ها را عبور می دهد به قطب دیگر انتقال می یابد. الکترون های تولید شده در مداری خارجی، برق تأمین می کنند.

 

انواع پیل های سوختی

در یک تقسیم بندی کلی به دو دسته تقسیم می شوند: پیل هایی که دمای فعالیت بالایی دارند( بالاتر از 200 درجه سانتی گراد) و برای برق رسانی به واحدهای کل ساختمان مناسب هستند( مثل پیل های سوختی اکسید جامد و کربنات مذاب) و واحدهای کم دماتر که برای برق رسانی دستگاه ها و ابزار سیار می باشند ( مثل پیل های سوختی با غشای تبادل پلیمری و پیل های سوختی متانول مستقیم). واحدهای پرحرارت می توانند از گاز طبیعی استفاده کنند تا هیدروژن تولید کنند.

در حال حاضر بیشترین تولید هیدروژن از گاز طبیعی می باشد، با این حال امید می رود که در آینده از انرژی های تجدید شدنی برای تولید برق لازم برای الکترولیز آب به هیدروژن و اکسیژن استفاده شود ( یعنی برعکس واکنشی که یک پیل سوختی دارد). فناوری نانو می تواند راه حل هایی برای هزینه مواد مصرفی، بازده پیل سوختی و ذخیره هیدروژن خروجی ارائه دهد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

با توجه به نوسانات بازار برای استعلام قیمت و سفارش از طریق شماره تماس و واتس اپ 09198797950، کانال تلگرام mat_link و اینستاگرام _mat_link اقدام نمایید